Hoe diep kun je gaan bij de jaarlijkse voorjaarssnoei van rozen? Om die grens te verkennen loopt mijn zwager Hans, een man met levenslange snoeiervaring, een dag mee. De meest oude en verhoute rozen van mijn klanten heb ik voor deze dag bewaard.
En het kan heel diep: van Hans leer ik te vertrouwen op de (her)groeikracht van rozen. Struikrozen snoeien we terug op twee of drie takken. En van de klimrozen halen we alle stengels voorzichtig los van hun rek, we knippen de oudste weg en daarna binden we de goede stengels weer terug aan het rek. Laat nu de warmte maar komen!

Vandaag zijn we met een aantal Wilde Weelde-leden op het erf van Peer Stevens in Kesteren, die ons bijschoolt in het snoeien van hoogstamfruit. Dat betekent kijken, overleggen, snoeien en weer kijken. Ik zaag de top uit een grote Juttepeer die veel te veel de hoogte in gaat. Bij een windvlaag wiegen boom en ladder (en ik) heen en weer.
En als je klaar bent met snoeien: weglopen en niet meer omkijken. Anders blijf je bezig.